پژوهشکده مهدویت
كوتاه و خواندني

مفاهيم و مؤلفه‏هاى انتظار

مهدويت، تبلور يك الهام فطرى است كه مردم، از دريچه ي آن... روز موعود را مى‏بينند. مهدى (عليه السلام) تنها يك انديشه نيست كه ما، در انتظار ولادت او باشيم و يك پيش گويى نيست كه به اميد مصداق آن نشسته باشيم؛ بلكه مهدى يك واقعيت‏خارجى و آماده باش است كه ما منتظر عمليات او هستيم.انتظار داراى مفاهيم و مؤلفه‏هاى زيادى است كه در صحيفه علمى و عملى جهان تشيع، به روشنى مكتوب و مضبوط مى‏باشد؛ از جمله: نفى وضع موجود (فساد، ظلم، بى عدالتى و تباهى)؛ طرد و عدم پذيرش حكومت‏هاى سياسى ظالم (نامشروع دانستن آنها)؛ اصلاح‏طلبى و اميد به زندگى بهتر (فرج و گشايش)؛ تلاش و كوشش براى پيشرفت و ترقى؛ قيام، انقلاب و نهضت مداوم و فعال؛ تشكيل حكومت‏هاى مشروع و دينى؛ عدم انقياد و سازش در برابر ظالم و مفسدان و....

جستجو در سايت
آنلاین
مهمان: 3
کاربر: 0
در این صفحه: 3


 

قرآن کریم می‌فرماید:«وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ»؛

و در حقيقت، در زبور پس از تورات نوشتيم كه زمين را بندگان شايسته ما به ارث خواهند برد.


از وراي قرون، چون كوهي استوار از صبر، بر اسبي راه‌وار از عزم مي‌آيد؛ در دستان آسماني‌اش براي سركوبي نامردان شمشير مي‌خروشد و براي هدايت مردمان قرآن مي‌درخشد؛ مي‌آيد چون شهابي درخشان در تيره‌ترين شب بشريت؛ مي‌آيد چون قامت بلند راستي در جنگل هراس‌انگيز ناراستي‌ها؛ عمامة محمد(ص) بر سر، پيراهن محمد(ص) در بر، پاي‌افزار محمد(ص) بر پا، قرآن محمد(ص) در سينه، و شمشير علي در دست؛ با مهر زهرا و صبر حسن و شجاعت حسين ‌و عبادت سجاد و علم باقر و صدق صادق و بردباري كاظم و رضاي رضا و جود جواد و هدايت هادي و هيبت عسكري(ع) مي‌آيد؛ سراپا نماد نبوت و ولايت است؛ تمام پيامبران را در خويش دارد؛ چون آدم آدميتي نو را بنياد مي‌نهد؛


‌چون نوح با كوله‌بار صدها سال درد و ستم‌كشي بر پشت، خدا را بر كافران مي‌خواند؛ چون ابراهيم نداي توحيد در مي‌دهد و بت‌ها را سرنگون مي‌كند؛ چون موسي بر فرعونيان ستم‌گر مي‌شورد؛ چون عيسي انسانيت مرده را زنده مي‌سازد و چونان محمد(ص) صلاي فلاح عالميان برمي‌دارد؛ آيينة پرستش حق ازلي است، آن‌گاه كه به نماز مي‌ايستد؛ طنين وحي پيامبران در گفتار او؛ چون به موعظه مي‌نشيند؛ فريادش قرون را در مي‌نوردد و شمشير خشمش فرعونيان را براي ابد در هرم نابودي دفن مي‌كند.


قيامش كه هم‌سنگ قيامت است، قيامت دنيا را برمي‌انگيزد و ظهورش كه مظهر ديانت است، دين را بر جهان حكم‌فرما مي‌سازد؛ دستانش كه شاخه‌هاي پربار درخت امامت است، زمين را به آسمان پيوند مي‌زند و گفتارش كه قرين وحي خداست، فرشتگان را به همسايگي انسان مي‌خواند؛ چون بر‌مي‌خيزد، ضلالت به خاك مي‌افتد و چون سر برمي‌دارد، هدايت قيام مي‌كند؛ قيامش مسلخ تباهي‌هاست و نامش مرگ نامردي‌ها؛ آغازش پايان جباران است و دوامش استمرار صلاح درست‌كاران؛ غيبتش شب يلداي مشتاقان ستم‌ديدة اوست و ظهورش صبح راستين محبان به جان رسيدة او.


شناخت دنيای پيرامون و مسائلی که از لحاظ فرهنگی، سياسی و اجتماعی در اطرافمان می‌گذرد، نيازی است که نمی‌شود بدون تعمق و تفکر از آن صرف‌نظر کرد؛ زیرا بدون درک درستی از آن زندگی بشر به مخاطره می‌افتد.


اصطلاح «جهانی‌شدن» از جمله مسائلی است که در دهه‌های پايانی قرن بيستم در محافل روشن‌فکری خود را نشان داده و تضارب افکار در مورد آن بسيار زياد بوده و توانسته در زمانی کوتاه توجه اندیشه‌ورزان جهان را به سوی خود جلب کند.


جهانی‌شدن نه‌تنها به شاخصه عصر ما تبديل شده، بلکه به نظر می‌رسد که در سرنوشت ما نيز نقشی تعيين کننده دارد. بی‌ترديد پيشرفت تکنولوژی و ظهور تجارت پيشرفته، پيوند ميان جوامع مختلف جهان را افزايش داده و امکان انتقال سريع مردم و اطلاعات را فراهم آورده است؛ زیرا شيعه با طرح نظريه حکومت جهانی مهدی(عج) در طول قرن‌ها و سال‌های متمادی، داعيه‌دار اصلی جهان‌شمولی در عرصه‌های فرهنگی، سياسی و... بوده است.


با توجه به اين نکات، اين مقاله بعد از تبيين فرهنگ و زمان ظهور امام زمان، ویژگی‌ها و برنامه‌های حکومت جهانی و در نهایت دست‌آوردهای حکومت جهانی امام زمان(عج) را توضیح می‌دهد، تا پلی زده شود برای فهم و درک نياز به حکومت جهانی مهدوی؛ زيرا وضعيت کنونی جهان با ضعف‌ها و قوت‌ها، نقاط مثبت و منفی، نظريه‌ها، آرمان‌ها و خواسته‌ها و نيازها، بهترين و روشن‌ترين دليل و برهان بر اثبات ضرورت حکومت جهانی مهدوی و نياز به آن است.

 

زمان ظهور

بوی ظهورت در تمام ابعاد این شهر پیچیده و صدای گام‌های استوارت طنین‌انداز شده است!


می‌گویند: لحظة آمدنت نزدیک است و دوستانت آمادة استقبالند!

تو پناه آشفتگانی و ما چشم به راهیم تا اماممان بیاید و از این سفر دور و دراز، هدیة گران‌بهای عدالت را بیاورد!


امروز عطش ظهور برلب‌های همة ما، جهان را کویری کرده است. این ثانیه‌های آخر چه سخت می‌گذرند و این لحظه‌های آخر انتظار چه کند عبور می‌کنند! بیشترین است این لحظه‌ها و سهم ما از عشق، دو رکعت صبر است!


بار دیگر تنها پیمان را به تو اقتدا می‌کنیم. تمام پنجره‌های این شهر را گشوده‌ایم تا ماه رویت را رؤیت کنیم و در گوشة تمام درها به انتظار نشسته‌ایم تا پای‌بوس ظهور تو شویم.


می‌دانم، می‌دانم که لحظة آمدنت نزدیک است و من هیچ ندارم که به تو هدیه کنم؛ هیچ!

تنها سرگشته‌ام...

تو را می‌خواهم...

تو را می‌خواهم...

یکی از سؤالاتى كه همواره ذهن بسيارى از مردم را به خود مشغول كرده اين است كه امام زمان(عج) چه زمانى ظهور مى‏كند و آيا براى ظهور وقتى تعيين شده است؟


بر اساس سخنان پيشوايان دينى، زمان ظهور بر مردم مخفى است. امام صادق(ع) در اين باره فرمود:ما نه در گذشته براى ظهور وقتى را تعيين كرديم و نه در آينده وقت تعيين مى‏كنيم.


بنابراين كسانى كه براى ظهور زمان مشخصى را تعيين مى‏كنند، فريب‌كار و دروغ‌گو هستند به اين مطلب در روايات تأكيد شده است. امام باقر(ع) به يكى از اصحاب خود كه از زمان ظهور سؤال كرد، فرمود:

وقت‌گذاران دروغ مى‏گويند! وقت‌گذاران دروغ مى‏گويند! وقت‌گذاران دروغ مى‏گويند!


از اين‌گونه روايات به خوبى مى‏توان به اين نكته پى برد كه همواره كسانى با انگيزه‏هاى شيطانى، براى ظهور زمان تعيين مى‏كرده‏اند و چنين افرادى در آينده هم وجود خواهند داشت. به همين جهت، پيشوايان معصوم(ع) از شيعيان خواسته‏اند كه در برابر وقت‌گذاران بى‏‌اعتنا نباشند، بلكه آنها را تكذيب نمايند. امام صادق(ع) در اين زمينه به يكى از اصحاب خود فرمود:از تكذيب كردن كسى كه براى ظهور وقت تعيين مى‏كند، هيچ پروايى نداشته باش؛ چرا كه ما براى كسى وقت ظهور را تعيين نكرده‏ايم.

 

راز نهان بودن زمان ظهور

چنان‌كه گفته شد، براساس اراده خداوند حكيم، زمان ظهور بر ما مخفى شده و بی‌ترديد اين مسئله به جهت حكمت‏هايى است؛ از جمله:


الف) تداوم اميد

وقتى زمان ظهور پنهان باشد، نور اميد در دل منتظران همه عصرها باقى خواهد ماند و با اين اميد پيوسته و مداوم، مى‏توانند در برابر سختى‏ها و فشارهاى دوران غيبت مقاومت كنند. به راستى اگر به شيعيان سده‏هاى گذشته گفته مى‏شد كه ظهور در زمان شما رخ نمى‏دهد، بلكه در آينده دور اتفاق خواهد افتاد، آنها با كدام اميد در برابر فتنه‏هاى روزگار خود مقاومت مى‏كردند و چگونه مى‏توانستند گذرگاه‏هاى تنگ و تاريك دوران غيبت را به سلامت پشت سر بگذارند؟


ب) زمينه‌سازى‏

بی‌ترديد انتظار سازنده كه از مهم‌ترین عوامل فعاليت و پويايى است، تنها در مخفى بودن زمان ظهور شكل خواهد گرفت؛ زيرا با مشخص بودن زمان ظهور، كسانى كه مى‏دانند ظهور را درك نمى‏كنند، انگيزه‏اى براى تحرك و زمينه‌سازى نخواهند داشت و به سكون و ركود روى خواهند آورد.


حال آن‌كه با پنهان بودن زمان ظهور، انسان‏هاى همه دوران‏ها، به اميد این‌که ظهور را در زمان خود ببينند، می‌کوشند تا زمينه‏هاى ظهور را فراهم سازند و جامعه خود را به جامعه‏اى صالح و پويا تبديل نمايند. به علاوه، در صورت معين‌بودن وقت ظهور، چنان‌که براى مصالحى ظهور در زمان وعده داده شده رخ ندهد، چه بسا افرادى در اصل اعتقاد به امام مهدى‏(عج) دچار ترديد شوند.


امام باقر(ع) در پاسخ اين سؤال كه آيا ظهور وقت مشخصى دارد، فرمود:كسانى كه وقت تعيين مى‏كنند دروغ مى‏گويند ـ و اين سخن را تكرار فرمود ـ زمانى كه موسى(ع) به دعوت پروردگار به مدت سى روز از ميان قوم خود بيرون رفت و خداوند بر آن سى روز، ده روز ديگر افزود، قوم او گفتند: «موسى به وعده خود وفا نكرد» و آن‌چه نبايد مى‏كردند، كردند. از دين برگشتند و گوساله‌پرست شدند.

هنگامه قيام‏

همه مى‏خواهند بدانند كه در جريان قيام جهانى امام مهدى(عج) چه حوادثى روى مى‏دهد؛ حركت امام از كجا و چگونه آغاز مى‏شود؛ شيوه برخورد امام با گروه‏هاى مخالف چگونه است و بالاخره چگونه آن حضرت بر تمامى جهان غلبه خواهد كرد و رشته امور جهان را به دست خواهد گرفت. اينها و سؤالات ديگرى مانند اينها، فكر و انديشه هر انسانِ مشتاق ظهور را به خود مشغول مى‏كند.


ولى واقعيت اين است كه سخن گفتن درباره حوادث مربوط به قيام آخرين اميد بشريت، كارى بسيار مشكل است؛ چون از آينده و اتفاقاتى باید گزارش داد كه هنوز واقع نشده و به طورطبيعى نمى‏توان اطلاع دقيقى از آن رويدادها داشت. بنابراين در اين مقاله به حوادث و رخدادهاى روزگار ظهور امام مهدى(عج) پرداخته می‌شود كه برابر روايات، در كتاب‏هاى متعدد نقل گرديده است و تنها مى‏تواند دورنمايى كلى از رويدادهاى ايام ظهور را پيش روى خوانندگان ترسيم كند.

 

چگونگى قيام‏

وقتى ظلم و تباهى چهره عالم را سياه و ظلمانى کند و آن‌گاه كه ستم‌گران گستره زمين را جولان‌گه بدى‏ها و نامردى‏ها سازند و مظلومان جهان، دست‌هاى يارى‌خواهى را به آسمان گشایند؛ ناگهان ندايى آسمانى، سياهى شب را مى‏درد و در ماه خدا، رمضان، ظهور موعود بزرگ را بشارت مى‏دهد، قلب‏ها به تپش مى‏افتد و چشم‏ها خيره مى‏گردد! شب‌پرستان، مضطرب و هراسان از طلوع صبح ايمان، در پى راه چاره‏اى هستند و منتظران مهدى(عج) از هر كسى سراغ كوى يار مى‏گيرند و براى ديدار او و حضور در زمره ياوران او سر از پا نمى‏شناسند.


در آن زمان، سفيانى كه بر منطقه وسيعى مانند سوريه، اردن و فلسطين سلطه دارد، سپاهى را تجهيز مى‏كند تا با امام مقابله نماید. لشکر وی كه در مسير مكه امام را تعقیب می‌کند، در محلى به نام بيداء به كام زمين مى‏رود و نابود مى‏گردد. پس از شهادت نفس زكيه به فاصله كوتاهى، امام مهدى(عج) در سيماى مردى جوان در مسجدالحرام ظهور مى‏كند، در حالى كه پيراهن مبارك پيامبر(ص) را بر تن دارد و پرچم پيامبر را به دست گرفته است.


او به ديوار كعبه تكيه مى‏زند و در بين ركن و مقام، سرود ظهور را زمزمه مى‏كند و پس از حمد و ثناى الهى و درود و سلام بر پيامبر و خاندان او مى‏فرمايد:

اى مردم ما از خداى توانا يارى مى‏طلبيم و نيز هركس از جهانيان را كه به نداى ما پاسخ دهد به ياورى مى‏خوانيم.


آن‌گاه خود و خاندانش را معرفى مى‏كند و ندا مى‏دهد:فَاللّه اللّه فينالاتَخْذُلُونا وَانْصُرُونا يَنْصُرْكُمُ اللّهُ تَعالى.

درباره رعايت حقوق ما، خدا را در نظر بگيريد. ما را [در ميدان عدالت‌گسترى و ستم‌ستيزى‏] تنها نگذاريد و ياريمان كنيد كه خدا شما را يارى خواهدكرد.


پس از پايان گرفتن سخنان امام، آسمانيان بر زمينيان سبقت مى‏گيرند و گروه‌گروه فرود مى‏آيند و با امام بيعت مى‏كنند، درحالى كه پيشاپيش آنها فرشته وحى، جبرئيل با امام دست همراهى مى‏دهد. آن‌گاه 313 ستاره زمينى كه از نقاط مختلف عالم به سرزمين وحى آمده‏اند، بر گرد خورشيد تاب‌ناك امامت حلقه زده، پيمان وفادارى مى‏بندند و اين جريان سبز جارى است تا آن‌كه ده هزار سرباز جان بركف در اردوگاه امام(عج) حضور مى‏يابند و با آن فرزند پيامبر(ص) بيعت مى‏كنند.


امام‏(عج) با خيل ياوران، پرچم قيام را برافراشته، به سرعت بر مكه و اطراف آن مسلط مى‏شوند و سرزمين پيامبر را از وجود نااهلان، پاك مى‏كنند. آن‌گاه راهى مدينه مى‏شود تا سايه عدالت و مهر را بر آن بگستراند و سركشان شهر را بر جاى خود بنشاند. سپس عازم عراق گشته، شهر كوفه را مركز حكومت جهانى برمى‏گزيند و از آن‌جا به مديريت قيام مى‏پردازد و براى دعوت جهانيان به اسلام و زندگى در پرتو قوانين قرآن و در هم كوبيدن بساط ظلم و ستم، ياران و سپاهيان نور را به نقاط مختلف عالم گسيل مى‏دارد.


امام(عج) سنگرهاى كليدى جهان را يك‌به‌يك فتح مى‏كند؛ زيرا علاوه بر يارانِ وفادار و مؤمن، از امداد فرشتگان الهى نيز برخوردار است و مانند پيامبر اسلام(ص) از لشکر رعب و وحشت، مدد مى‏گيرد و خداوند توانا چنان ترسى از او و يارانش در دل‏هاى دشمنان مى‏افكند كه هيچ قدرتى را توان رويارويى با آن حضرت نيست. امام باقر(ع) فرمود:قائم از ما به وسيله رعب وحشت در دل دشمنان، يارى مى‏شود.


بیت‌المقدس يكى از نقاط جهان است كه به وسيله سپاه امام فتح مى‏‌گردد و پس از آن واقعه بسيار مباركى اتفاق مى‏افتد كه در جريان قيام و انقلاب امام مهدى(عج) سرنوشت‌ساز خواهد بود و جبهه آن حضرت را تقويت مى‏كند و آن فرود آمدن حضرت عيسى(ع) از آسمان است. حضرت مسيح(ع) كه به فرموده قرآن در آسمان‏ها به سر مى‏برد، به زمين مى‏آيد و پشت سر امام مهدى(عج) به نماز مى‏ايستد و بدين‌وسيله فضيلت و برترى پيشواى دوازدهم شيعيان را بر خویش و پيروى خود را از امام مهدى(عج) به همگان اعلام مى‏كند.


پيامبر اسلام(ص) فرمود:سوگند به آن كس كه مرا به حق برانگيخت در حالى كه بشارت‌دهنده مردمان باشم! اگر از عمر دنيا نمانده باشد مگر يك روز، خداوند آن روز را چنان طولانى مى‏كند تا فرزندم مهدى‏(عج) در آن قيام كند. پس از آن عيسى بن مريم(ع) فرود مى‏آيد و پشت سر مهدى(عج) نماز مى‏خواند.


به دنبال اين اقدام حضرت عيسى(ع) بسيارى از مسيحيان كه جمعيت فراوانى از جهان را تشكيل مى‏دهند، به آخرين ذخيره الهى و پيشواى شيعيان، ايمان مى‏آورند. گويى خداوند، عيسى(ع) را براى چنان روزى حفظ كرده است تا چراغ هدايتى براى حق‌طلبان باشد.


البته ظهور معجزات به دستِ هدايت‌گر حضرت مهدى(عج) و طرح مباحث فكرى براى راه‌نمايى بشر از برنامه‏هاى انقلاب بزرگ مهدوى است كه راه را براى هدايت مردم باز مى‏كند. در همين جهت، امام، الواح تورات تحريف نشده و كتاب مقدس يهود را كه در نقاط خاصى از دنيا دفن شده است، خارج مى‏كند و يهوديان كه نشانه‏هاى امامت او را در الواح مى‏بينند، به آن حضرت ايمان مى‏آورند.


پيروان اديان ديگر نيز با مشاهده اين تحول بزرگ و نيز شنيدن پيام حق امام و ديدن معجزات از آن حضرت، گروه‌گروه به آن حضرت مى‏پيوندند و اين‌گونه وعده حتمى پروردگار محقق مى‏گردد و اسلام عزيز همه عالم را زير پرچم خود مى‏گيرد:

«هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ»؛


او كسى است كه پيامبرش را با هدايت و دين درست، فرستاد تا آن را بر هرچه دين است پيروز گرداند، هرچند مشركان خوش نداشته باشند.


با توجه به تصويرى كه ترسيم شد، تنها زورگویان و ظالمان حاضر به تسليم شدن در برابر حق و حقيقت نيستند و اين عده در مقابل جريان غالب و اكثريت مؤمنان تاب مقاومت ندارند و با شمشير عدالت مهدى(عج) به كيفر اعمال ننگين خود خواهند رسيد و زمين و اهل آن براى هميشه از شر و فساد آنها ايمن خواهد شد.

 

حكومت امام مهدى‏(عج)

پس از كنار رفتن ابرهاى تيره و تار، خورشيد جهان‌افروز رخ مى‏نمايد و چشمان منتظرِ دشت و دمن را روشنى مى‏بخشد. آرى، پس از مبارزه‏اى فراگير با فساد و تباهى و نامردمى، به استقرار حاكميت دادگرى نوبت مى‏رسد و عدالت بركرسى حكم‌رانى تكيه مى‏زند تا هر كس و هر چيز را در جاى خود قرار دهد و سهم هر پديده‏اى را به مقتضاى حق و داد بپردازد، و بالاخره جهانيان شاهد حكومتى خواهند بود كه سراسر حق و عدل است و كمترين ستم‌گرى در گستره آن وجود ندارد.


حكومتى كه مظهر صفات جمال و زيبايى پروردگار عالم است و در سایه آن، بشر به تمامى آرمان‏هاى فراموش شده خود دست مى‏يابد.


1. ویژگی‌های حکومت جهانی

رواياتى از تسلط امام مهدى(عج) بر مناطق مختلف جهان خبر داده‌اند كه گستردگى و پراكندگى و اهميت آن مناطق، از سلطه آن حضرت بر تمامى جهان حكايت دارد و گوياى آن است كه بيان بعضى از شهرها و كشورها در روايات از باب نمونه و مثال بوده و ميزان درك مخاطبان روايات در آن زمان نيز ملاحظه گرديده است.


در روايات مختلف به روم، چين، ديلم يا كوه‌هاى ديلم، ترك، سند، هند، قسطنطنيه، كابل‌شاه و خزر اشاره شده كه امام مهدى بر آنها مسلط خواهد شد و آنها را فتح خواهد كرد. مناطق ياد شده در دوران ائمه(ع) بر بخش‏هاى بسيار گسترده‏ترى در مقایسه با زمان ما، گفته مى‏شده است. براى مثال «روم» شامل همه اروپا و حتى قاره امريكا مى‏گرديده و مراد از چين همه شرق آسيا بوده كه ژاپن را نيز می‌گشته، همان‌گونه كه «هند»، پاكستان امروز را شامل می‌گردد.


قسطنطنيه همان استانبول است كه در جهان آن روز مقاوم‏ترين شهرها و مناطق بوده و در واقع فتح آن يك پيروزى و موفقيت بزرگ شمرده مى‏شده؛ زيرا يكى از راه‌هاى اصلى ورود به قاره اروپا بوده است. خلاصه این‌که تسلط امام مهدى(عج) بر مناطق حساس و مهم جهان، از گستردگى جهانى فرمان‌روايى آن حضرت حكايت دارد.


گذشته از روايات دسته اول و دسته دوم، روايات متعددى در دست است كه به روشنى از جهانى‌بودن حكومت حضرت مهدى(عج) خبر مى‏دهد. پيامبر اكرم(ص) از قول خداوند متعال فرموده است:

...من دين خود را به دست آنها (پيشوايان دوازده‏گانه) بر همه آیين‏ها پيروز مى‏گردانم و به دست ايشان، فرمان خود را [بر همه] چيره خواهم ساخت و به [قيام] آخرين آنها (امام مهدى(عج)) سراسر زمين را از دشمنانم پاك خواهم كرد و او را بر مشرق و مغرب زمين فرمان‌روا خواهم گرداند...


امام باقر(ع) نیز فرمود:اَلْقائِمُ مِنّا... يَبْلُغُ سُلْطانَهُ الْمَشْرِقَ وَ الْمَغْرِبَ وَ يُظْهِرُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِهِ دينَهُ عَلَى الدّينِ كُلِّهِ و َلَوْكَرِهَ الْمُشْرِكُونَ...؛

قائم‏(عج) از، [خاندان پيامبر] است... اوكسى است كه فرمان‌روايى او شرق و مغرب [عالم] را فراخواهد گرفت و خداوند به دست او دين خود را بر همه اديان غلبه مى‏دهد، اگرچه مشركان را خوش نيايد.


شهر تاريخى كوفه نیز مركز حكومت جهانى حضرت مهدى(عج) است كه در آن زمان وسعت زيادى خواهد يافت؛ به گونه‏اى كه شهر نجف را شامل می‌شود كه در چند كيلومترى كوفه قرار دارد. به همين دليل، بعضى روايات، كوفه و در بعضى ديگر نجف را مركز حكومت نام برده‌اند.


امام صادق(ع) در ضمن روايتى طولانى فرموده است:مركز حكومت او (حضرت مهدى(عج) شهر كوفه خواهد بود و محل قضاوت او مسجد [بزرگ] كوفه.


شهر كوفه از ديرزمان، مورد توجه خاندان پيامبر(ص) و محل زمام‌دارى حضرت على(ع) بوده و مسجد مشهور آن يكى از چهار مسجد معروف جهان اسلام به شمار می‌آید كه امام على‏(ع) در آن نماز گزارده و خطبه ‏خوانده و نيز در آن به امر قضاوت مى‏پرداخته و در نهايت در محراب همان مسجد به شهادت رسيده است.