پژوهشکده مهدویت
كوتاه و خواندني

دعا براى تعجيل فرج

دعا براى تعجيل فرج، از چنان اهميتى برخوردار است كه امام صادق(عليه السلام) مى‏فرمايند: هر كس، بعد از نماز صبح و نماز ظهر، بگويد: «خداوندا! بر محمد (صلى الله عليه و آله وسلم) و خاندان او درود فرست و در فرج ايشان تعجيل كن!»، نميرد تا قائم را دريابد. دعا براى تعجيل فرج، دعاى هميشگى پيامبر اعظم (صلى الله عليه و آله وسلم) و ائمه ي اطهار( عليهم السلام) و ملائكه‏ى آسمان‏ها بوده و هست. به هر تقدير، كسانى كه خواستار ديدن عصاره‏ى خلقت‏اند، بهترين آفريده‏ى خدا را طالب حضورند، به دعا براى تعجيل فرج اش روى مى‏آورند؛چون، تأثير دعا در نزديك شدن فرج را باور كرده‏اند. در امت‏بنى اسراييل، دعا، سبب شد تا موسى (عليه السلام) صد و هفتاد سال زودتر از وقت تعيين شده، براى نجات بنى اسراييل مبعوث گردد. در حالى كه در اين امت، خود امام موعود (عليه السلام) هم اصرار بر ظهور دارند و در چيدن پايه‏هاى آن، مخفيانه، كوشا هستند

جستجو در سايت
آنلاین
مهمان: 5
کاربر: 0
در این صفحه: 1


«انتظار» در لغت به معنای چشم داشت و چشم به راه بودن و نوعی امید به آینده داشتن است. نتیجه‌ای که از معنای لغوی«انتظار» به دست می‌آید این است که کسی که عملی زشت و ناهنجار انجام داده، منتظر کیفر آن است، و کسی که بذری را در زمین پاشیده منتظر است که محصولش از زمین سر بر آورد و سرسبز شود و کسی که کار خیر و شایسته‌ای انجام داده، منتظر است تا روزی فرا رسد و او پاداش کار خیرش را دریافت کند.
و اما انتظار در اسلام- ویژه مذهب تشیع – عبارت است از ایمان استوار بر امامت و ولایت حضرت ولی عصر علیه السلام و امید به ظهور مبارک آن واپسین حجت الهی، و آغاز حکومت صالحان است. انتظار فرج در اسلام در واقع نوعی آمادگی است؛ آمادگی برای پاک شدن، پاک زیستن. آمادگی برای حرکتی مستمر و دایم، توأم با خودسازی و دگرسازی و زمینه سازی. و سرانجام آمادگی برای تهیه قوا برای شرکت در نهضت عظیم حضرت مهدی علیه السلام که آغاز آن، ظهور حضرت و پایان آن،شکست تاریکی‌ها و ظلم‌ها و نتیجه آن، برپایی حکومت عدل الهی و نهضت سبز مهدوی است.
مسلمانان بر اساس وعده‌‌های صریحی که قرآن کریم بدانها داده است عقیده دارند که طبق قانون خلقت و سنت آفرینش، تاریخ بر مبنای سنت‌های الهی و وعده‌های خدایی به پیش می رود، و اگر چند روزی دنیا به نفع ستمگران تمام شده، ولی سرانجام حکومت مطلق جهان به دست صالحان و حق پرستان خواهد افتاد و عدالت و امنیت بر اساس قانون خدا در سرتاسر جهان برقرار خواهد شد. از آیات متعدد قرآن(توبه، 32 و 33- نور، 55- غافر،‌51- انبیاء، 105 و 106- قصص، 4 – سجده، 28 و 29 – صافات، 171 و 173- حج، 41) به خوبی استفاده می‌شود که جهان روزی را در پیش دارد که حکومت مطلق دنیا به دست پاکان و صادقان خواهد افتاد و روزی را که مسلمانان انتظار می‌کشند، همان روز قیام حضرت مهدی علیه السلام است.
اصل«انتظار فرج»از یک اصل کلی اسلامی مایه می‌گیرد،‌و آن، اصل حرمت یأس و نومیدی از لطف و رحمت خداوند است. آن چه از روایات به دست می آید، انتظار فرج، نوعی عبادت است، اقرار به یگانگی خدا و رسالت پیامبر صلی الله علیه وآله و پیشوایی امامان معصوم علیه السلام است، تلاش و سازندگی است، عامل مقاومت و پایداری است، نوعی فریاد و خروشی از درون، و عدم پذیرش سلطه‌ها و اعتراض به زمامداران خودسر و خودپرست است.
دلیل این انتظار، همان نویدهای صریح قرآن کریم و روایات معتبری است که مسإله ظهور حضرت مهدی علیه السلام و امید به آینده را به عنوان وعده تخلف ناپذیر الهی مطرح کرده‌اند. انتظار دارای دو بُعد فکری یا اعتقادی، و بعد عملی یا اجتماعی است و معرفت و انتظار فرج است که منتظر را در خیمه‌گاه امام عصر علیه السلام آماده به خدمت حفظ می‌کند.[1] و اما انتظار اعتقادی؛ معرفت امام، شرط صحت انتظار است. فضیل بن یسار از امام صادق علیه السلام درباره آیه «یوم ندعوا کلّ اناس بإمامهم»[2] روزی که هر مردمی را با امامشان می‌خوانیم، پرسید. حضرت چنین فرمود: «ای فضیل! امام خود را بشناس، زیرا اگر معرفت امام خود را داشته باشی، جلو افتادن یا به تأخیر افتادن این امر زیانی به تو نمی‌رساند».[3]
انتظار اجتماعی؛ همان انتظار در مقام عمل است. محصول انتظار اعتقادی، انتظار عملی است. برخورداری از رحمت الهی، شامل حال منتظرانی است که در جهت اجرای اوامر الهی از هیچ کوششی دریغ نمی‌ورزند و همواره تلاش می کنند وظایف اعتقادی خود را بشناسند و با تمام توان‌شان در جهت تحقق آنها کوشش نمایند و اما از جمله وظایف عملکردی منتظران، دعا برای تعجیل فرج، حفظ تقوی، تسلیم محض به اما م وزمینه‌سازی برای برقراری عدل الهی است.


[1] . بحارالانوار، ج52، ص126.
[2] . سوره اسراء، 71.
[3] . کافی،ج1، ص271.