پژوهشکده مهدویت
كوتاه و خواندني

وقتى بيايى...

جاده‏ها خود را آماده مى‏كنند، براى قدم‏هاى استوار تو و فرشى از زيارت «السلام عليك يااباصالح‏» را برخود مى‏گسترند. تو كه مى‏آيى، سنگ‏ها غزل مى‏خوانند و نگاهشان معنا مى‏گيرد. تو كه مى‏آيى، برآسمان تاريك دل‏ها مى‏تابى و به آن‏ها فانوس‏هايى از ستاره هديه مى‏دهى. تو سرشارى از غزل‏هاى سبز. تو كه مى‏آيى، طوفان با دريا آشتى مى‏كند و نور در رگ‏هاى زمين جارى مى‏شود. آرى، تو كه مى‏آيى، روشنى را به شب‏هاى تاريك هديه مى‏كنى و دل‏هاى شكسته را با مهربانى و لبخند پيوند مى‏زنى و پشت پنجره، نشستن و زيبا ديدن را براى چشم‏ها معنا مى‏كنى. تو كه بيايى، كوير معنا ندارد. همه جا سبز است، چون متن بهار! تو كه بيايى...

جستجو در سايت
آنلاین
مهمان: 3
کاربر: 0
در این صفحه: 1


در آن يك آيه مي باشد آيه 1

1 ـ ( والسماء ذات البروج ) [1]

سوگند به آسمان كه داراي برج هاي بسيار است .

اصبغ بن نباته ميگويد :

از ابن عباس «رض» شنيدم كه رسول خدا فرمود :

منم آسمان و برج هاي آن امامان از اهل بيت و عترت من مي باشند كه اول ايشان علي است و آخر ايشان مهدي است و آنها دوازده نفرند . [2]

 

پي نوشت:


[1]  بروج ، ايه 1
[2]  الف ) ينابيع الموده ، ص 430 - ب ) غايه المرام ، ص 756