پژوهشکده مهدویت
كوتاه و خواندني

وقتى بيايى...

جاده‏ها خود را آماده مى‏كنند، براى قدم‏هاى استوار تو و فرشى از زيارت «السلام عليك يااباصالح‏» را برخود مى‏گسترند. تو كه مى‏آيى، سنگ‏ها غزل مى‏خوانند و نگاهشان معنا مى‏گيرد. تو كه مى‏آيى، برآسمان تاريك دل‏ها مى‏تابى و به آن‏ها فانوس‏هايى از ستاره هديه مى‏دهى. تو سرشارى از غزل‏هاى سبز. تو كه مى‏آيى، طوفان با دريا آشتى مى‏كند و نور در رگ‏هاى زمين جارى مى‏شود. آرى، تو كه مى‏آيى، روشنى را به شب‏هاى تاريك هديه مى‏كنى و دل‏هاى شكسته را با مهربانى و لبخند پيوند مى‏زنى و پشت پنجره، نشستن و زيبا ديدن را براى چشم‏ها معنا مى‏كنى. تو كه بيايى، كوير معنا ندارد. همه جا سبز است، چون متن بهار! تو كه بيايى...

جستجو در سايت
آنلاین
مهمان: 4
کاربر: 0
در این صفحه: 2


در آن يك آيه مي باشد

آيه 24

1 ـ (حتي اذا راوا ما يوعدون فسيعلمون من اضعف ناصراً و اقل عدداً)[1]

تا زمان كه آنچه را به آنها وعده داده شد ببينيد آنگاه مي دانند چه كسي ياورش ضعيفتر و جمعيتش كمتر است.

محمد بن فضيل از امام چهارم حضرت علي بن الحسين  عليه السلام نقل مي كند كه حضرت در ذيل اين آيه شريفه فرمود :

«ما يوعدون» در اين آيه حضرت قائم , مهدي  و اصحاب آن جناب و انصار اوست , هنگام ظهور حضرت قائم دشمنان او ضعيف و تعدادشان بسيار كم بوده و يكديگر را ياري نمي دهند.[2]

پي نوشت:

[1]  جن آيه 24
[2]  الف) ينابيع الموده ص 429 - ب)غايه المرام 754