پژوهشکده مهدویت
كوتاه و خواندني

وقتى بيايى...

جاده‏ها خود را آماده مى‏كنند، براى قدم‏هاى استوار تو و فرشى از زيارت «السلام عليك يااباصالح‏» را برخود مى‏گسترند. تو كه مى‏آيى، سنگ‏ها غزل مى‏خوانند و نگاهشان معنا مى‏گيرد. تو كه مى‏آيى، برآسمان تاريك دل‏ها مى‏تابى و به آن‏ها فانوس‏هايى از ستاره هديه مى‏دهى. تو سرشارى از غزل‏هاى سبز. تو كه مى‏آيى، طوفان با دريا آشتى مى‏كند و نور در رگ‏هاى زمين جارى مى‏شود. آرى، تو كه مى‏آيى، روشنى را به شب‏هاى تاريك هديه مى‏كنى و دل‏هاى شكسته را با مهربانى و لبخند پيوند مى‏زنى و پشت پنجره، نشستن و زيبا ديدن را براى چشم‏ها معنا مى‏كنى. تو كه بيايى، كوير معنا ندارد. همه جا سبز است، چون متن بهار! تو كه بيايى...

جستجو در سايت
آنلاین
مهمان: 7
کاربر: 0
در این صفحه: 2


درآن هشت آيه مى باشد

آيات 7- 39- 31- 55- 60- 65- 77- 78

ا- (و أن الساعة آتية لاريب فيها.)[1]

و اينك رستاخيز (ساعت قيامت) شكى در اين نيست.

ابى سعيد خدرى مى گويد:

پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله ) فرمود:

ساعت قيامت برپا نمى شود مگر اين كه دنيا را پر از ظلم و جور و دشمن بگيرد، سپس كسى از اهل بيت من قيام مى كند و دنيا را پر از عدل و داد كند بعد از اين كه پر از ظلم و دشمن شده باشد.[2]

سپس نشانه هاى قائم را بيان مى كند.

پيامبر خدا (صلي الله عليه و آله ) فرمود:

مهدى از ما اهل بيت است، داراى پيشانى پهن و بينى كشيده عقابى، عدل و داد را بر زمين مى گستراند همان گونه كه از جور و ستم پرشده است تا آخر حديث. [3]

2- (اذن للذين يقاتلون بانهم ظلموا و إن الله على نصرهم لقدير)[4]

به كسانى كه بر آنان ستم شده است اجازه نبرد داده شد، و خداوند بر ياريشان تواناست.

امام صادق(عليه السلام ) در تأويل اين آيه شريفه فرمود:

اين آيه در باره قائم و اصحاب اوست، و هنگام قيام، خونب هاى حسين (عليه السلام )  مى خواهند و گويند:

مائيم صاحب اختياران خون، و خونخواهان امام حسين (عليه السلام ) هستيم. [5] و خداوند متعال به آنان وعده نصر و پيروزى بر كفار و معاندين را داده است.[6]

3- (الذين إن مكناهم في الأرض أقاموا الصلاه و آتوا الزكاه و أمروا بالمعروف و نهوا عن المنكر و لله عاقبه الأمور. [7]

و ياران خدا كساني هستند كه هرگاه در زمين به آنها قدرت بخشيديم نماز را برپا مى دارند و زكات را ادا مى كنند و امر به معروف و نهى از منكر مى نمايند و پايان همه كارها از آن خداست.

ابى جارود از امام باقر(صلي الله عليه و آله ) نقل مى كند كه فرمود:

نزول اين آيه در شأن مهدى (عجل الله تعالي فرجه ) و اصحاب اوست، كه شرق و غرب زمين را مالك شوند خداوند دين را به وسيله ايشان ظاهر  مي كند تا آنجا كه اثرى از ظلم و بدعت باقى نمى ماند.

از امام صادق (عليه السلام ) روايت ديگرى همچون اين روايت نقل شده است.[8]

4- (ولايزال الذين كفروا في مريه منه حتى تأتيهم الساعه بغته او يأتيهم عذاب يوم عقيم. )[9]

كافران همواره درباره قرآن در شك مى باشند تا اين كه روز قيامت ناگهان فرارسد، با عذاب روز عقيم (روزى كه قادر بر جبران نيستند) به سراغشان بيايد.

زراره بن اعين مى گويد:

از امام باقر(عليه السلام ) درباره (ساعت كه ناگهانى مى آيد) سئوال كردم حضرت فرمودند: ساعت (قيام) قائم(عليه السلام ) است كه نا گهانى خواهد بود.

5- (و من عاقب بمثل ما عوقب به ثم بغى عليه لينصرنه الله إن الله لعفو غفور.10))

هر كس به همان مقدار كه به او ستم شده، مجازات كند، سپس كسى كه مورد تعدى قرار گيرد، خدا او را يارى خواهد كرد خداوند بخشنده و آمرزنده است.

از امام صادق (عليه السلام ) در تفسير اين آيه روايت شده كه فرمودند:

هنگامى كه رسول خدا(صلي الله عليه و آله ) براى رهايى از دست كفار و مشركين از مكه خارج شدند و به سوى غار رفتند مشركين حضرت را تعقيب كردند، تا او را بكشند، ولى موفق نشدند.

آنگاه در جنگ بدر درگيرى شديدى بين پيامبر (صلي الله عليه و آله ) و كفار شد و سرانجام " عتبه بن ربيعه " و ((شيبه بن ربيعه)) و ((وليد بن عتبه،) و (( حنظله بن ابى سفيان)) و ابوجهل و عده زيادى از كفار بدست رسول خدا (صلي الله عليه و آله ) و اصحاب او به قتل رسيدند.

ولى بعد از وفات رسول خدا (صلي الله عليه و آله ) پسر هند دختر عتبه بن ربيعه " (معاويه بن ابى سفيان) عقده و كينه خود را اظهار نمود و با اطاعت و پيروى نكردن از اميرالمؤمنين (عليه السلام ) و جنگ با او و هچنين فرزندش، يزيد از روى ظلم و ستم امام حسين(عليه السلام ) را شهيد نمود.

و اين دشمنى و كينه ديرينه خود را اظهار نمود و با خواندن اين اشعار: (در حالى كه سر مقدس امام حسين (عليه السلام ) مقابل او بود) كينه توزى و دشمنى خود را با اهل بيت بيان نمود:

ليت اشياخي ببدر شهدوا

وقعه الخزرج من وقع الاسل

لاهلوو استهلوا فرحا

ثم قالوا يا يزيد لا تشل

لست من خندق ان لم انتقم

من بني احمد ما كان فعل

قد قتلنا الاقوم من ساداتهم

و عدلناه ببدر فاعتدل

در پايان اين آيه شريفه آمده " لينصرنه الله " يعنى:

خداوند متعال او را (ييامبر (صلي الله عليه و آله ) خود را) با قائم مهدى كه از فرزندان اوست يارى خواهد نمود.

6 ـ (و يمسك السماء آن تقع علي الأرض إلأ بإذنه.)11)

و آسمان (كرات و سنگهاى آسمانى) را نگه مى دارد تا بر زمين جز به فرمان او فرو نيفتد؟

پيامبر اسلام(صلي الله عليه و آله ) فرمود:

امامان بعد از من 12 نفرند اول آنها على بن ابيطالب و آخريشان القائم بالحق (مهدى) است اگركسى منكر اينها شود، يا منكر يكى از اينها شود منكر من خواهد بود، و به واسطه اينها ( امامان)است كه خداوند آسمان را از فرو افتادن بر روى زمين نگه داشته و زمين را حفظ نموده كه، به مردم آسيبى نرساند (تمام  اينها از سر صدقة 12 معصوم است) سپس آية فوق تلاوت نمود، " و يمسك السماء " تا آخر.

7- (يا ايها الذين آمنوا اركعوا و اسجدوا و اعبدوا  ربكم و افعلوا الخير لعلكم تفلحون، و جاهدوا في الله حق جهاده هو اجتبا كم و ما جعل عليكم في الذين من حرج مله ابيكم ابراهيم هو سماكم المسلمين من قبل و في هذا ليكون الرسولى شهيدا عليكم و تكونوا شهداء على الناس فأقيموا الصلاه و آتو الزكاه و اعتصموا بالله هو مولا كم فنعم المولى و نعم النصير.12))

ترجمه آيات در متن حديت آمده است.

در كافى به سند از بريد عجلى روايت كرده، كه گفت:

به امام ابى جعفر (عليه السلام ) عرض كردم؟ معناى آيه، " يا أيها الذين آمنوا اركعوا " تا آخر آيه، و همچون " و جاهدوا في الاه حق جهاده)) تا آخر آيه چيست؟

امام باقر(عليه السلام ) فرمود:

منظور اين ايه، مائيم منتخبان ((اجتباء)) شده و نيز مائيم كه خداى تعالى در دين براى ما (( حرجى)) قرار نداده، " حرج " سختى است شديدتر از آنچه كلمه " ضيق " افاده مى كند.

در مورد اين جمله از آيه شريفه:

" مله ابيكم ابراهيم ، حضرت فرمود:

نيز منظور خصوص مائيم " هو سمّاكم المسلمين " خداى عزوجل ما را با آنچه كه از ناحيه خداى تبارك و تعالى به ما رسانيده گواه ما كرد. و ما را تا روز قيامت ( به آنچه ما به ايشان رسانديم) گواه بر مردم قرار داده است.

پس هر كس روز قيامت را قبول دارد، ما او را تصديق مى كنيم و هر كه منكر قيامت است ما منكر او خواهيم بود.

و در حديثى ديگر امام باقر (عليه السلام )ذيل آيه شريفه فرمود: مراد از كسانى كه نماز بپاداشته و زكات مي دهند، آل محمد (عليهم السلام ) (كه اول آنها امير المؤمنين على (عليه السلام) و اخريشان حضرت قائم (عجل الله تعالي فرجه ) و اصحاب آن بزرگوار مى باشند كه خداوند آنها را مالك شرق و غرب عالم مى فرمايد و به دست آن حضرت ظلم و ظالم را ريشه كن مى كند و اهل بدعت و باطل را نابود مى سازد و اثرى از ستم باقى نمي گذارد و امر به معروف و نهى از منكر مي فرمايد و بعد از رحلت پيامبر اكرم(صلي الله عليه و آله )، عترتش پناه مردم در روى زمين هستند، همانطور كه ستارگان در پناه اهل اسمان ها مى باشند، اهل بيت و عترت پيامبر اكرم(صلي الله عليه و آله ) امان اهل زمين بوده و اگر يكى از آنها در دنيا نباشد دنيا و اهل دنيا هلاك مى شوند.

پي نوشت:


[1]  حج آيه 7.
[2]  فرائد السمطين ج 2 ص 216.
[3]  همان.
[4]  حج آيه 39.
[5]  الف) اثبات الهدي ج 7 ص 104 - ب) غايه المرام ص 742.
[6]  تفسير صافي ج 3 ص 381.
[7]  حج آيه 41.
[8]  الف) ينابيع الموده ص425 - ب) شواهد التنزيل ج1 ص 400 نزديك به همين مضمون تقريبا - ج) تفسير فوات بن ابراهيم كوفي ص 274.
[9]حج55.
10- حج 60.
11- حج 65.
12- حج 77-78.