پژوهشکده مهدویت
كوتاه و خواندني

وقتى بيايى...

جاده‏ها خود را آماده مى‏كنند، براى قدم‏هاى استوار تو و فرشى از زيارت «السلام عليك يااباصالح‏» را برخود مى‏گسترند. تو كه مى‏آيى، سنگ‏ها غزل مى‏خوانند و نگاهشان معنا مى‏گيرد. تو كه مى‏آيى، برآسمان تاريك دل‏ها مى‏تابى و به آن‏ها فانوس‏هايى از ستاره هديه مى‏دهى. تو سرشارى از غزل‏هاى سبز. تو كه مى‏آيى، طوفان با دريا آشتى مى‏كند و نور در رگ‏هاى زمين جارى مى‏شود. آرى، تو كه مى‏آيى، روشنى را به شب‏هاى تاريك هديه مى‏كنى و دل‏هاى شكسته را با مهربانى و لبخند پيوند مى‏زنى و پشت پنجره، نشستن و زيبا ديدن را براى چشم‏ها معنا مى‏كنى. تو كه بيايى، كوير معنا ندارد. همه جا سبز است، چون متن بهار! تو كه بيايى...

جستجو در سايت
آنلاین
مهمان: 2
کاربر: 0
در این صفحه: 1


درآن يك آيه مى باشد آيه 1

(اقتربت الساعه و انشق القمر.)[1]

قيامت نزديك شد و ماه از هم شكافت.

مفضل بن عمر از امام صادق (عليه السلام ) روايتى را نقل مى كند كه حضرت درباره اين آيه شريفه فرمود:

ساعت قيام قائم (عليه السلام )نزديك است. [2]

 

پي نوشت:


[1]  قمر آيه 1
[2]  الف) ينابيع الموده ص 428 - ب) تفسير صافي ج 5 ص 99