پژوهشکده مهدویت
كوتاه و خواندني

بقية الله

واژه‏ى «بقيه‏» به معناى بازمانده و پاينده و آن‏چه كه از چيزى باقى گذاشته شود، است. تركيب «بقية‏الله‏» در قرآن مجيد و روايات خاندان عصمت و طهارت ( عليهم السلام) آمده است. از آن‏جايى كه مهدى موعود (عليه السلام) آخرين پيشوا و بزرگ‏ترين رهبر انقلاب پس از قيام پيامبر اسلام ( صلى الله عليه و آله و سلم) است، يكى از روشن‏ترين مصاديق «بقية‏الله‏» مى‏باشد و از همه به اين لقب شايسته‏تر است. به خصوص كه تنها باقيمانده بعد از پيامبر (صلى الله عليه و آله و سلم) وامامان ( عليهم السلام) است. بنابراين يكى از القاب حضرت مهدى (عليه السلام) بقية‏الله است كه خود آن حضرت هنگام آغاز ظهور، خود را با اين لقب معرفى خواهد كرد. وتوصيه شده در عصر غيبت و ظهور، هنگام سلام به آن حضرت چنين گفته شود: «السلام عليك يا بقية‏الله فى ارضه

جستجو در سايت
آنلاین
مهمان: 7
کاربر: 0
در این صفحه: 4
   صفحه اصلی > مطالب جدید

اعتراف فخر رازی به حقانیت امیرالمؤمنین علیه السلام

ارسال به یک دوست  نسخه مناسب برای چاپ home




" بسم الله الرحمن الرحیم "

در احکام نماز، شیعه به تبعیت از مکتب اهل بیت بلند خواندن بسم الله الرحمن الرحیم در نماز ها را مستحب دانسته بر خلاف مکتب خلفا که به این حکم قائل نبوده بلکه در نمازهای خود آن را به تبعیت از معاویه آهسته می خوانند.

در این میان، فخر رازی دانشمند پرآوازه اهل تسنن، می گوید: «اما اینکه علی بن ابی طالب علیهماالسلام بسم الله را بلند می خوانده روایاتش متواتر و قطعی است و هر کس در دینش به علی بن ابی طالب علیهم السلام اقتدا نماید قطعا هدایت شده است و دلیل این مطلب سخن رسول خدا صلی الله علیه و آله است که فرمودند: « اللهم ادر الحق مع علی حیث دار؛ خدایا حقّ را بر محور امیرالمؤمنین بچرخان»[1]

سؤال اینجاست که اگر دانشمندی متعصب به نام فخر رازی اقرار دارد که در مسأله کیفیت بسم الله گفتن بایستی به امیرالمؤمنین علیه السلام  اقتدا نمود، پس چگونه در تمام مسائل دین و از جمله خلافت پس از پیامبر اکرم به این سخن رسول خدا عمل نکرد؟ آیا سخن پیامبر اکرم منحصر به همین حکم بسم الله بود و یا پیامبر اکرم پیوسته بودن حق با امیرالمؤمنین را مستقلا و در موارد دیگر هم بیان کرده بود؟[2]

و اگر این حدیث صحیح است چگونه بزرگان اهل تسنن، آن را نادیده گرفته و پس از پیامبر اکرم دیگران را مقتدای خود پنداشته اند؟ اگر حقّ همیشه همراه امیرالمؤمنین علیه السلام است،  پس مکتبی که به دنبال دیگران – و نه اهل بیت – رفته اند در حقیقت بر باطل هستند چون معنا ندارد که حقّ هم در مکتب اهل بیت باشد و هم در مکتب خلفا!!!



پی نوشت ها :

[1] . تفسیر مفاتیح الغیب، ج 1، ص 205.

[2] . پیامبر اکرم چنین مضمونی را در احادیث زیادی بیان کرده است : ر.ک: امینی، عبدالحسین، الغدیر، ج4، ص252.