پژوهشکده مهدویت
كوتاه و خواندني

خورشيد فروزان

امروز وجود مقدس حضرت حجت - ارواحنا فداه - در ميان انسان‏هاى روى زمين، منبع بركت، علم، درخشندگى، زيبايى و همه ي خيرات است. براى انسانى كه داراى معرفت‏باشد، موهبتى از اين برتر نيست كه احساس كند، ولى خدا، امام بر حق، عبد صالح، بنده ي برگزيده در ميان همه ي بندگان عالم و مخاطب به خطاب خلافت الهى در زمين، با او و در كنار او است؛ او را مى‏بيند و با او مرتبط است. مهدى موعود (عجّل الله تعالي فرجه الشريف)، مظهر رحمت و قدرت حق و مظهر عدل الهى است و كسانى كه بتوانند با اين كانون شعاع رحمت و تفضلات الهى، ارتباط روحى و معنوى برقرار كنند، در تقرب به خداوند، توفيق بيشترى مى‏يابند؛ زيرا نفس توسل و توجه و ارتباط قلبى با آن حضرت، موجب عروج و رشد روحى و معنوى انسان مى‏شود.

جستجو در سايت
آنلاین
مهمان: 3
کاربر: 0
در این صفحه: 2
   صفحه اصلی > مطالب جدید

اباعبد الله الحسین علیه السلام، سید و سالار شهیدان

ارسال به یک دوست  نسخه مناسب برای چاپ home



" بسم الله الرحمن الرحیم "
والاترین شهیدان

از بارزترین القاب اباعبدالله(علیه السلام) «سید الشهداء» است که طبق پاره‌اي از روايات، این لقب برای نخستين بار از سوي جبرئيل† به كار برده شد[1]

اما پیغمبر(ص) این لقب را در مورد حمزه عموی بزرگوارشان نیز بکار بردند از این روی در تاریخ اسلام تنها دو شخصیت با لقب «سید الشهداء» شناخته می‌شوند حمزة بن عبدالمطلب و حسین بن علی (علیه السلام) و روشن است که چنین لقبی بیانگر برتری این دو شهید بر دیگر شهیدان دارد، علاوه بر اینکه نشان از حقانیت و مشروعیت قیام امام حسین(علیه السلام) نیز می باشد.

باید توجه داشت هیچگونه منافاتی برای انتساب چندین نفر به این لقب وجود ندارد بنابراین بی سلیقگی کرده کسی که بگوید پس از واقعه ی کربلا این لقب ازجناب حمزه منقضی شد!

البته در برخی روایات، امام حسین[2](علیه السلام)  وجناب حمزه[3](علیه السلام) ملقب به «افضل الشهداء» نیز شده اند که در این فرض نیز تناقضی نخواهد بود چرا که اولاً اگر پیغمبر حمزه را «افضل الشهداء» معرفی کردند به نسبت غیر معصومین بوده است یعنی در میان غیرمعصومین شهادت حمزه  از همگان افضل است.

ثانیاً این افضلیت مربوط به همه زمانها نیست، یعنی تا عصر رسول الله(ص) «افضل الشهداء» حمزه و جعفرطیار بوده اند ولی منافاتی ندارد که سالها بعد با شهادت اباعبدالله «افضل الشهداء» شخص دیگری باشد.

کهیعص

کربلا و مصائب بی مثابه ی آن[4]، نخستین مفهومی است که از نام حسین به ذهن متبادر می شود و قابل انفکاک نخواهد بود ولذا ناگزیریم از بزرگترین دستاورد امام حسین(علیه السلام) که بزرگترین منشأ در جداسازی راه حق از باطل شد و در مهندسی نظام تشیع مهمترین اثر را ایفا کرد، قدری سخن بگوییم هر چند در این نگاره مجال آن نیست که حکمت های واقعه ی کربلا را تحلیل کنیم.

ماندگاری واقعه کربلا

آن امام همام با شهادت مظلومانه اش درکربلا (که قابل درک و توصیف نیست)همگان را آنچنان محسور خویش ساخت وحرارت عشقی در دلها برافروخت که تا ابد از حرارت آن کاسته نخواهد شد.

از این روی شاید جای سوال باشد که چگونه پس گذشت سال ها از یک واقعه ی تاریخی وبا وجود منع حاکمان جور از اشاعه ی آن، این واقعه از یادها فراموش نشد بلکه حتی روز به روز گسترش پیدا کرد ودر آینده [5]نیز گسترده تر خواهد شد؟

اولاً در همه ی عالَم، شخصی که بدو ظلمی شود مورد توجه و حمایت مردمی قرارمی گیرد چرا که تمام عقلا ظلم را قبیح شمرده وقهراً آن را محکوم میکنند و نیز طبیعی است که هرچه مقدار این ظلم عمیق تر باشد آثار و تبعات آن نیز فراگیر تر خواهد بود واز طرفی در هیچ زمانی به اندازه ی عاشورا ظلم نشد چنانچه  امام حسن(علیه السلام) به هنگام شهادتش فرمود: لا یوم کیومک یااباعبدالله

ثانیاً ترغیب اهلبیت به بزرگداشت این واقعه با بیان فضیلت اشک بر سیدالشهداء  وامر به زیارت کربلا و برپایی مجالس ذکر مصیبت و مرثیه خوانی؛ نقش بسزایی در زنده نگه داشتن کربلا ایفا کرد.

با این نگاه،حکمت ثواب های عظیم در تباکی و گریه های زورکی بر اباعبدالله  به وضوح روشن می شود چرا که این تباکی دارای تبعات مثبتی است که آن ثواب های عظیم به خاطر همان تبعات قهری است.

وهمچنین یاوه گویی برخی دِگر اندیشان که «در عاشورا باید جشن گرفت  زیرا پیروزحقیقی حسین است» جواب داده می شود، چرا که او نفهمیده است که همین مجالس گریه بر مظلوم، کربلا را زنده نگهداشت! و موجب شده است تا امروزه، همگان اباعبدالله (علیه السلام) را پیروز واقعی قلمداد کنند ولی اگر براین مصائب اقامه ی عزا نمیشد چه بسا نامی از عاشورا باقی نبود.

پس اینکه همه ی وقایع کربلا تجلی گر اطاعت محض است و همه اش زیبایی است (همانگونه که زینب کبری(س) در مجلس یزید اینچنین فرمود) ربطی به کوتاهی در امر عزاداری و اقامه ی مجالس مصیبت ندارد و به کوری چشم دشمنان تا روز قیامت این مجالس پابرجاست.

«دشمنت کشت ولی نور تو خاموش نشد      آری آن جلوه که فانی نشود نور خداست»


اللهمّ ارزقنا فی الدنیا زیارة الحسین(علیه السلام)

وفی الآخرة شفاعة الحسین(علیه السلام)

واحشرنا تحت لواء الحسین(علیه السلام)

وادخلنا الجنة من باب الحسین(علیه السلام)



پی نوشت ها :

[1] کامل الزیارات باب 21 ص67

[2] ثواب الاعمال وعقابها ص97

[3] کافی(ط_الاسلامیه) ج1 ص450

[4] طبق پاره ای از روایات کهیعص  رمزی است از واقعه ی کربلا و مصائب آن_ الاحتجاج طبرسی، ج2، ص464

[5] امام زمان(عج )در همان ابتدای ظهور، هنگامی که از کنار دیوار کعبه قیام خویش را اغاز می کند خودش را با نام جدش اباعبدالله معرفی میکند پس طبعا در زمان ظهور امام حسین نامی آشنا برای جهانیان خواهد بود