پژوهشکده مهدویت
كوتاه و خواندني

صفات ياران امام زمان (عليه السلام)

براى تحقق ظهور امام زمان (عليه السلام) وجود انسان‏هاى صالح، انگيزه‏هاى قوى، ايمان‏هاى راسخ، گام‏هاى استوار و دل‏هاى روشن نيز لازم و ضرورى است. امام زمان (عليه السلام(، كسانى را لازم دارد كه در مقابل پديده‏هاى تلخ و دشوار، مردد و متزلزل نشوند و عقب ننشينند تا بتواند با اين ها وارد كار عظيمى بشود كه قرار است دنيا را متحول كند. ايشان بايد در مقابل همه ي مشكلات بايستند، يك سيستم قوى لازم است كه افراد آن غير متزلزل باشند. بصيرت نافذ و راسخ داشته باشند كه هيچ مشكلى آنان را مردد نكند. امام زمان(عليه السلام) افرادى را لازم دارد آگاه، بصير، خبير، متوكل به خداى متعال، توجه كننده به جزييات و آن‏گاه فداكار، كاردان در اداره ي جامعه و رزم جو با دشمن. تقوا، تواضع، فروتنى و گذشت در برابر ضعفا و مقاومت در برابر زورمندان و ستمگران از صفات ديگر سربازان امام عصر (عليه السلام) مى‏باشد.

جستجو در سايت
آنلاین
مهمان: 2
کاربر: 0
در این صفحه: 2
   صفحه اصلی > مطالب جدید

زیارت در مشاهد مشرفه بهترین وسیله تقرب الی الله

ارسال به یک دوست  نسخه مناسب برای چاپ home





"بسم الله الرحمن الرحیم"

هر انسانی میل و گرایش به خوبی ها ، کمال و سعادت دنیا و آخرت داشته به گونه ای که علاقمند است تمام صفات نیک در او متجلی گردد . یکی از راه های رسیدن به این اصل مهمّ ، اندوختن پتانسیل و انرژی های مثبت در درون اوست .

وجود نیرو و انرژی مثبت در انسان سبب گرایش به صفات نیک و دوری از صفات زشت می گردد .

حضور در برخی مکان ها که کانون انرژی مثبت هستند ، شخص را در جذب و ذخیره سازی نیروی معنوی کمک می نماید لکن هر مکانی حاوی چنین نیرویی نیست !

در این جهانی که زندگی می کنیم ، برخی از نقاط روی زمین کانونی است که دارای خصوصیات بسیار ویژه و اسرار آمیزی بوده که با حضور در آن ها می توان از آن ها کسب انرژی کرد .

حتی ممکن است به حسب ظاهر دارای هیچ شاخصه ای مانند درخت و آب و گل و بلبل هم نبوده بلکه تکه ای خاک باشند و لکن به دلیل نیروی باطنی عظیمی که در نهان دارند ، بر انسان تأثیر گذار هستند .

این خصوصیت را می توان به وضوح در حرم های ائمه علیهم السلام مشاهده نمود . مشاهد مشرفه ائمه علیهم السلام ، بیوتی هستند که در اثر مجاورت و تبرک آن مکان ها به وجود افرادی که حجت و جانشین خدای متعال هستند[1] دارای چنین ارزشی گردیده اند و خداوند امر به تعظیم و ترفیع چنین مکان هایی نموده است (في‏ بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فيهَا اسْمُه‏)[2] امام باقر علیه السلام فرمودند : منظور از بیوت خانه های انبیاء وائمه علیهم السلام است .[3]

حرم ائمه علیهم السلام کانون انرژی اصیل الهی است که جذبه های آن ، هر انسان عاشقی را به سوی خود می کشاند ، مکانی با نیرو و انرژی متمرکز است که در هماهنگی با آگاهی و معرفت انسان نسبت به صاحب حرم و توسل همه جانبه به او عمل می کند .

این جریان های معنوی موجود در این گونه نقاط ، در طرز تفکر ، تصمیم گیری ها و نحوه انجام افعال در دنیا به شخص کمک می کند و چراغی می گردد که در تمام مراحل زندگی و مشکلات ، راهبر انسان است ، چرا که به تعبیر امام باقر علیه السلام تابش نور امام در دل شیعه از درخشش نور خورشید فروزان تر است .[4]

ابوهاشم جعفری می گوید : امام هادی علیه السلام مریض شدند و فرمودند : فردی را از جانب من به کربلا بفرست و بگو برای شفاء من دعا کن . آن فردی که به کربلا رفت در ذهنش این سؤال پدید آمد که او حجت خداست و افضل از حائر حسینی است و دعای او برای خودش افضل از دعای من برای اوست اما وقتی برگشت امام علیه السلام در پاسخ به او فرمودند : پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله هم افضل از بیت الله و حجرالاسود بود اما برای بندگی به آنجا می رفت ، سپس فرمودند : خداوند متعال نظر خاصی به برخی از مکان ها داشته و دوست دارد که در این نقاط عبادت شود و کربلا هم از همان مکان هاست .[5]

آری ! این نتیجه نیروی معنوی و انرژی بسیاری است که خداوند متعال آن را در برخی نقاط قرار داده است . در کنار این عامل بسیار مهمّ ، عامل دیگری این انرژی را دو چندان می کند و آن حضور در همین مکان های خاص و البته در برخی زمان هاست که خالق هستی برای آن چنین اعتباری بخشیده است .

برخی زمان ها مدّ نظر شارع مقدس بوده که شیعیان و دوست داران ائمه علیهم السلام با حضور در آن معادن نور الهی ، خود را منوّر کنند ، ضمن اینکه در خود اجتماع همگانی نیز مصلحت وجود دارد ، زیرا دل هر شیعه ای به نور ولایت روشن گردیده به گونه ای که کنار هم قرار گرفتن این شعله ها ، یک نور عظیمی تشکیل می دهد و بر یکدیگر تأثیر گذارست .

در روایات هم وارد شده که دست خداوند و نظر لطفش به همراه این اجتماع است .[6]

از این رو سزاوار است سعی کنیم در هر لحظه ممکن خود را به حرم های ائمه علیهم السلام که ملجأ و پناهگاهست رسانده و با توسل به ساحت مقدس ایشان ، دل های خود را از نیروی معنوی و نورانی ایشان منور نماییم .

اللهم الرزقنا زیارة الحسین...




پی نوشت ها:

1 . قال الامام الرضا علیه السلام : إِنَّ الْإِمَامَةَ خِلَافَةُ اللَّهِ وَ خِلَافَةُ الرَّسُولِ ص‏لی الله علیه و آله . کلینی ، کافی ، ج1،ص200 .

2 . نور / 36 .

3 . کلینی ، کافی ، ج8 ، ص119 .

4 . َ عَنْ أَبِي خَالِدٍ الْكَابُلِيِّ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا جَعْفَرٍ ع عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ- فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ النُّورِ الَّذِي أَنْزَلْنا «2» فَقَالَ يَا أَبَا خَالِدٍ النُّورُ وَ اللَّهِ- الْأَئِمَّةُ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ ص إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَ هُمْ وَ اللَّهِ نُورُ اللَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ وَ هُمْ وَ اللَّهِ نُورُ اللَّهِ فِي السَّمَاوَاتِ وَ فِي الْأَرْضِ وَ اللَّهِ يَا أَبَا خَالِدٍ لَنُورُ الْإِمَامِ فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ أَنْوَرُ مِنَ الشَّمْسِ الْمُضِيئَةِ بِالنَّهَارِ وَ هُمْ وَ اللَّهِ يُنَوِّرُونَ قُلُوبَ الْمُؤْمِنِينَ وَ يَحْجُبُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ نُورَهُمْ عَمَّنْ يَشَاءُ فَتُظْلِمُ قُلُوبُهُم‏ . کلینی ، الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏1، ص: 194 .

5 . مُحَمَّدٌ الْحِمْيَرِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو هَاشِمٍ الْجَعْفَرِيُّ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى أَبِي الْحَسَنِ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ علیه السلام وَ هُوَ مَحْمُومٌ عَلِيلٌ فَقَالَ لِي يَا أَبَا هَاشِمٍ ابْعَثْ رَجُلًا مِنْ مَوَالِينَا إِلَى الْحَائِرِ يَدْعُو اللَّهَ لِي فَخَرَجْتُ مِنْ عِنْدِهِ فَاسْتَقْبَلَنِي عَلِيُّ بْنُ بِلَالٍ فَأَعْلَمْتُهُ مَا قَالَ لِي وَ سَأَلْتُهُ أَنْ يَكُونَ الرَّجُلَ الَّذِي يَخْرُجُ فَقَالَ السَّمْعَ وَ الطَّاعَةَ وَ لَكِنَّنِي أَقُولُ- إِنَّهُ أَفْضَلُ مِنَ الْحَائِرِ إِذْ كَانَ بِمَنْزِلَةِ مَنْ فِي الْحَائِرِ وَ دُعَاؤُهُ لِنَفْسِهِ أَفْضَلُ مِنْ دُعَائِي لَهُ بِالْحَائِرِ فَأَعْلَمْتُهُ ع مَا قَالَ فَقَالَ لِي قُلْ لَهُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ ص أَفْضَلَ مِنَ الْبَيْتِ وَ الْحَجَرِ وَ كَانَ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ وَ يَسْتَلِمُ الْحَجَرَ وَ إِنَّ لِلَّهِ تَعَالَى بِقَاعاً يُحِبُّ أَنْ يُدْعَى فِيهَا فَيَسْتَجِيبَ لِمَنْ دَعَاهُ وَ الْحَائِرُ مِنْهَا. ابن قولویه ، کامل الزیارات ، ص274 .

6 . علامه مجلسی ، بحارالانوار ، ج33 ، ص373 .