پژوهشکده مهدویت
كوتاه و خواندني

مفاهيم و مؤلفه‏هاى انتظار

مهدويت، تبلور يك الهام فطرى است كه مردم، از دريچه ي آن... روز موعود را مى‏بينند. مهدى (عليه السلام) تنها يك انديشه نيست كه ما، در انتظار ولادت او باشيم و يك پيش گويى نيست كه به اميد مصداق آن نشسته باشيم؛ بلكه مهدى يك واقعيت‏خارجى و آماده باش است كه ما منتظر عمليات او هستيم.انتظار داراى مفاهيم و مؤلفه‏هاى زيادى است كه در صحيفه علمى و عملى جهان تشيع، به روشنى مكتوب و مضبوط مى‏باشد؛ از جمله: نفى وضع موجود (فساد، ظلم، بى عدالتى و تباهى)؛ طرد و عدم پذيرش حكومت‏هاى سياسى ظالم (نامشروع دانستن آنها)؛ اصلاح‏طلبى و اميد به زندگى بهتر (فرج و گشايش)؛ تلاش و كوشش براى پيشرفت و ترقى؛ قيام، انقلاب و نهضت مداوم و فعال؛ تشكيل حكومت‏هاى مشروع و دينى؛ عدم انقياد و سازش در برابر ظالم و مفسدان و....

جستجو در سايت
آنلاین
مهمان: 1
کاربر: 0
در این صفحه: 1

در گفت و گویی که میان امام زین العبدین علیه السلام و ابوخالد کابلی درباره امامت است، حضرت از غیبت پیشوای دوازدهم می گوید و مومنان زمان غیبت را می ستاید. متن زیر بازخوانی این روایت است.

از ابوخالد كابلي آمده كه گفت: بر سرورم حضرت علي‌بن الحسين زين‌العابدين(ع) وارد شدم و به او عرضه داشتم:‌اي فرزند رسول خدا(ص)! مرا خبر ده از كساني كه خداي - عزوجل - طاعت و دوستي آنان را فرض دانسته و پيروي از ايشان را پس از رسول خدا(ص) بر بندگانش واجب كرده است. به من فرمود:‌اي كابلي! به درستي كه اولي‌الامري كه خداي - عزوجل - آنان را اماماني براي مردم قرار داده و طاعتشان را بر آن‌ها واجب نموده، اميرالمومنين علي‌بن‌ابي‌طالب، سپس حسن. سپس حسين دو فرزند علي‌بن‌ابي‌طالب بوده‌اند آنگاه امر (امامت) به ما رسيده است، آن گاه ساكت شد.

من گفتم:‌اي سرور من! براي ما روايت شده كه اميرالمومنين(ع) فرموده: البته زمين از حجتي براي خداي - عزوجل - بر بندگانش خالي نمي‌ماند، پس حجت و امام بعد از تو كيست؟ آن حضرت(ع) فرمود: پسرم محمد است و اسم او در تورات باقر مي‌باشد، علم را با مهارت مي‌شكافد، او حجت و امام بعد از من است و پس از محمد، پسرش جعفر مي‌باشد كه نامش نزد اهل آسمان صادق است. عرضه داشتم:‌اي سرور من! چگونه اسم او صادق شده و حال آن كه همه شما صادق (راستين) هستيد؟

فرمود: پدرم از پدرش، مرا حديث گفته كه رسول خدا(ص) فرمود: هر گاه فرزندم جعفربن محمدبن علي بن الحسين بن علي بن ابي‌طالب متولدش، او را صادق بناميد كه پنجمين از فرزندانش، كسي كه اسمش جعفر خواهد بود، با دروغ بستن بر خداي - عزوجل - جرات كند و مدعي امامت گردد، پس او نزد خداوند، جعفر كذاب و افترا زننده بر خداي - عزوجل - است، و ادعاكننده منصبي كه شايستگي آن را ندارد، مخالفت‌كننده با پدر و حسادت ورزنده بر برادرش خواهد بود، آن كسي است كه مي‌خواهد هنگام غيبت ولي خداي - عزوجل - پرده (غيبت) خداوندي را كنار زند. سپس حضرت علي‌بن الحسين(ع) به شدت گريست، آن‌گاه فرمود: گويا جعفر كذاب را مي‌بينم كه ستمگر زمان خويش را بر بازرسي امر ولي خداوند و آن كه در حفظ الهي غايب است، برانگيخته و حرمت پدرش را هتك نموده باشد، به خاطر جهل و ندانستن ولادت او و از روي حرص بر كشتن او، اگر بر وي دست يابد، به جهت طمع كردن در ميراثش تا آن را بدون اين كه حقي در آن داشته باشد، بگيرد.

ابوخالد گويد: عرضه داشتم:‌اي فرزند رسول‌خدا(ص)! آيا آن كار شدني است(و آن قصد تعقيب مي‌شود)فرمود: آري. به پروردگارم سوگند! به درستي كه اين مطلب نزد ما نوشته شده است، در طوماري كه محنت‌هايي كه بعد از رسول خدا(ص) بر ما وارد مي‌شود، در آن ضبط گرديده است. ابوخالد مي‌گويد: عرضه داشتم:‌اي فرزند رسول خدا(ص)! سپس چه خواهد شد؟ آن حضرت(ع) فرمود: سپس غايب ماندن ولي خداي - عزوجل - دوازدهمين جانشين رسول خدا(ص) و امامان پس از او طولاني خواهد گشت.‌اي ابوخالد! به درستي كه اهل زمان غيبت او، كه امامتش را باور دارند و منتظر ظهور اويند، از مردم همه زمان‌ها بهترند، زيرا كه خداي - تبارك و تعالي - آن چنان عقل‌ها و فهم‌ها و شناختي به آن‌ها عنايت كرده كه غيبت نزد آنان،‌همچون ديدن باشد و آنان را در آن زمان به منزله كساني قرار داده است، كه در پيشگاه رسول خدا(ص) با شمشير جهاد كرده‌اند، آنان به حق مخلصانند و راستي كه شيعيان ما هستند و دعوت‌كنندگان به دين خداي - عزوجل - در پنهان و آشكار مي‌باشند. (مكيال المكارم، ص ۱۸۵ و ۱۸۶)