پژوهشکده مهدویت
كوتاه و خواندني

مصلح کل

همه ي اديان و مذاهب، عقيده دارند كه يك منجى و يك دست مقتدر الهى در مقطعى از تاريخ خواهد آمد و در نجات بشر از ظلم و جور، معجزه گرى خواهد كرد. همه ي فرق اسلامى، معتقدند كه حضرت مهدى (عليه السلام) از نسل طيب و طاهر پيامبراعظم(صلي الله عليه و آله و سلم)، عالم را مملو از عدل و داد و براى اقامه دين خدا و حق الهى قيام خواهد كرد. غير مسلمان‏ها هم به نحوى، معتقد به يك آينده ي مطلوب و درخشانى براى بشريت هستند كه با همين مسأله ي مهدويت، تطبيق مى‏كند. اين عقيده كه همه ي مسلمان‏ها هم به آن معتقدند، مخصوص شيعه نيست. البته در خصوصيات و جزيياتش، بعضى فرق، حرف‏هاى ديگرى دارند؛اما اصل اين‏كه چنين دورانى پيش خواهد آمد و يك نفر از خاندان پيامبر (صلي الله عليه و آله و سلم) چنين حركت عظيم الهى را انجام خواهد داد، بين مسلمان‏ها متواتر است، همه اين را قبول دارند.

جستجو در سايت
آنلاین
مهمان: 4
کاربر: 0
در این صفحه: 1

«رجعت» در لغت به معنى بازگشت است، و مقصود از آن در فرهنگ شيعه، بازگشت گروهى ازامت اسلامى پس از ظهور حضرت مهدى ـ عجل الله فرجه الشريف ـ و قبل از برپايى قيامت به دنياست . گواه روشن بر وجود رجعت، پيش از هر چيز قرآن كريم است كه در آيه 84 سوره نمل مى‏فرمايد :

«و يوم نحشر من كل أمة فوجا ممن يكذب بآياتنا فهم يوزعون»  و در آيه 87 مى فرمايد: «و يوم ينفخ فى الصور ففزع من فى السموات و من فى الأرض الا من شاء الله و كل اتوه داخرين».

چنانكه مى‏بينيم، آيات فوق از دو روز سخن گفته و «يوم» دوم را بر «يوم» نخست عطف نموده است.

افزون بر اين، در روز نخست، تنها از زنده شدن گروهى خاص سخن به ميان آورده و در روز دوم از مرگ همه انسانها ياد كرده است. از ملاحظه مجموع اين نكات در مى‏يابيم كه روز نخست غير از روز قيامت بوده و آن دو با هم فرق دارند.

مجددا ياد آور مى‏شويم آيه نخست از زنده شدن گروهى خاص سخن مى‏گويد، و چنين روزى طبعا نمى‏تواند روز رستاخيز باشد. زيرا در آن روز همه انسانها پس از نفخ صور زنده مى‏شوند، چنانكه مى‏فرمايد: «إن كل من في السموات و الأرض إلا آتى الرحمن عبدا... و كلهم آتيه يوم القيامة فردا»(مريم/93ـ95) همه كسانى كه در آسمانها و زمين هستند با حال تسليم به محضر خداى مهربان در مى‏آيند... و همه آنان در روز قيامت تنها نزد او حاضر مى‏گردند . نيز در آيه ديگر در وصف قيامت مى‏فرمايد:

«و حشرناهم فلم نغادر منهم أحدا» (كهف/47): آنان را براى حساب گرد مى‏آوريم، و يك تن را هم رها نمى‏كنيم.

نتيجه اينكه، از مقايسه دو آيه سوره نمل و اختلاف آنها در مضمون، بايدگفت كه جهان در انتظار دو روز است كه در يكى تنها برخى از انسانها محشور مى‏شوند و در ديگرى همه انسانها . روايات شيعه، روز نخست را مربوط به پس از ظهور حضرت مهدى و قبل از رستاخيز مى‏داند .

بازگشت گروهى از صالحان و يا تبهكاران قبل از رستاخيز امر شگفت‏آورى نيست، زيرا در امتهاى پيشين نيز گروهى پس از مرگ بار ديگر زنده شده و پس از مدتى براى بار دوم در گذشته‏اند .

بازگشت گروهى به اين جهان نه مخالف حكم عقل است، و نه معارض با نقل، زيرا همان گونه كه يادآور شديم به صريح قرآن در امتهاى پيشين چنين واقعه‏اى رخ داده، و اين خود بهترين گواه بر امكان آن است. و اين نيز كه برخى پنداشته‏اند رجعت با تناسخ يكسان است، تصورى كاملا بى‏پايه است، زيرا تناسخ آن است كه نفس پس از مرگ بار ديگر حيات خويش را از نطفه آغاز كند و يا به بدن ديگرى تعلق بگيرد. حال آنكه در رجعت هيچيك از اين دو امر باطل وجود ندارد. حكم رجعت از اين جهت بسان زنده شدن مردگان در امتهاى پيشين، و معاد جسمانى در قيامت بوده و در حقيقت جلوه‏اى كوچك از رستاخيز نهايى است كه در آن همه انسانها بدون استثناء زنده مى‏شوند.

بحث گسترده درباره رجعت و تفصيل جزئيات آن در كتب تفسير، حديث و كلام شيعه آمده است . روايات شيعه در اين باره در حد تواتر بوده و بيش از سى‏محدث در فزون‏تر از پنجاه كتاب آن را نقل كرده‏اند.